در دنیای کسب و کار سنتی، مشتریان تنها زمانی قابل دسترس بودند که به بازار آمده و توجهشان توسط تابلو یا ویترین مغازه ها جلب شده و از پشت پیشخوان نیازشان را پرس و جو کنند. پس در این فضا مغازه ای بهتر بود که اصطلاحا پاخور بیشتری داشته و بیشتر در معرض دید عموم قرار داشت( در اصطلاح بازار به تعداد افرادی که روزانه از نزدیکی یک مغازه رد می شوند پاخور و به جایی که مغازه دار به سوالات روزانه مشتریان گذری پاسخ می دهد پیشخوان می گویند).

کسب و کارهای سنتی، اما کمی پیشرفته تر، به مشتریان خود اجازه می دهند تا خودشان بین قفسه ها راه رفته و نیازهایشان را جستجو کنند. اینکار با اینکه قدمی رو به جلو به حساب آمده و مشکل پیشخوان را تا حدودی حل کرده است اما باز مسئله اهمیت پاخور پابرجا است. 

در طی چند سال اخیر با ظهور بستر اینترنت در سراسر دنیا، عرصه برای حضور کسب و کارهای مختلف فراهم شده و آنان با راه اندازی فروشگاه های اینترنتی تجربه جدیدی از خرید را به مشتریان ارائه کرده اند. بدین صورت که مشتری بدون مراجعه به بازار و از طریق گوشی یا کامپیوتر شخصی خود، به صفحه وبسایت این فروشگاه ها مراجعه کرده و با دیدن چند عکس و خواندن توضیحات و نقد و بررسی هایی که توسط مشتریان قبلی و یا کارشناسان مطرح شده است تصمیم به خرید می گیرد.